จะ     กล่าวเรื่องเลือดสองนัยให้ขบคิด

เลือด ในจิตเรื่องในร่างอาจต่างสี

ใคร   ว่าใครถูกตาถ้าเข้าที

ก็      ยินดีให้เลือดเปลี่ยนเลียนสีตาม

ช่าง   ใจใครก็ใจมันฉันไม่รู้

เขา    อาจดูเลือดสง่าน่าเกรงขาม

แต่    เลือดฉัน "มศว" ก็งดงาม 

เลือด เทา-แดง คือความภาคภูมิใจ 

เรา    คือผู้ที่ฉลาดอย่างอาจอง

คือ    ปราชญ์ทรงศีลธรรมไม่หวั่นไหว

เทา   หมายถึงสติกล้าปัญญาไว

แดง   คงไว้ความหาญแกร่งแรงพลัง 

นี่แหละ คือสถานที่ที่ผมพบกับคุณหนูพิมพ์ครั้งแรก...

อันที่จริง เธอบอกผมว่าเราเคยเจอกันมาก่อน แต่ตัวผมเอง จำเธอไม่ได้ - -*

ผมชอบเธอตั้งแต่แรกเห็น สาวน้อยคนหนึ่ง ใต้แสงไฟนีออนสีขาวนวลในเวลาหัวค่ำ รอยยิ้มนั้น จำได้ไม่เคยลืม...

เราใช้วันเวลา ที่เราทั้งสองคนเรียนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน ใต้ตราเกียร์กราฟ ลานลมโชย และหลายๆที่ เพื่อให้เรารู้จักกันมากขึ้น

"ยิ่งรู้จัก ยิ่งรักเธอ" ผมว่ามันเป็นเรื่องจริงนะ ยิ่งได้รู้จักคุณหนูพิมพ์มากขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งทำให้รู้ว่า เธอน่ารักมากแค่ไหน

ติดก็แค่เรื่องเดียว แต่ก็เป็นเรื่องสำคัญ
"เธอมีแฟนแล้ว" และ เธอก็รักแฟนเธอมากซะด้วย

ชื่อของแฟนเธอ ก็ดันมาคล้ายกับชื่อของคู่อริผมพอดีเลย

นั่นเป็นสาเหตุที่ผมไม่ชอบมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เพราะผู้ชายเพียงคนเดียวเท่านั้น

แต่ผู้ชายคนนั้น ก็ทำให้ผมเห็นแล้วว่า เขาเป็นผู้ชายที่ดี พร้อมที่จะดูแลคุณหนูพิมพ์ที่ผมรักได้

เทียบกับตัวผมแล้ว ไม่หล่อ ไม่รวย เรียนก็ไม่เอาไหน ทำตัวนักเลง ขี้ยา บ้าพลัง ไม่เหมาะสมกับคุณหนูพิมพ์เลยซักอย่าง...

งั้นต่อจากนี้ ก็ให้เขาดูแลคุณหนูพิมพ์ร้ะกัน ผมคงเดินมากับคุณหนูพิมพ์ได้แค่นี้

ถึงเธอและฉันรู้จักมานาน
มีคืนและวันทีรู้สึกดีดี
ฉันก็รู้ว่า เราคงเป็นได้แค่นี้
คงไม่มีวันเป็นดังฝัน…

เธอคงจะไม่รักฉัน มากไปกว่านั้น
แต่มันก็ไม่ผิดใช่ไหม
อย่างน้อยฉันก็ยอมรับมัน…